شعر فارسی آیات غمزه

افتخار ماست بابا

سید احمد میرزاده — Sun, 16 Mar 2025 16:51:00 GMT

افتخار ماست بابا
چون که او یک خوشنویس است
خط او بسیار زیبا
تابلوهایش نفیس است

می شود گرم نوشتن
توی خانه گاه و بیگاه
با قلم نی روی کاغذ
می نویسد قل هو الله

آن قلم نی را به نرمی
می زند توی مرکب
دست های مهربانش
می دهد بوی مرکب

او وضو می گیرد اول
بعد قرآن می نویسد
گاه نستعلیق گاهی
نسخ و ریحان می نویسد

موقع تحریر گاهی
چشم او از اشک خیس است
افتخار ماست بابا
چون که او یک خوشنویس است

جهان بی‌تو را نمانده اعتبار، یا علی

میلاد عرفان پور — Mon, 13 Jan 2025 11:46:00 GMT

جهان نگاه کودکی‌ست بی‌قرار، یا علی
که غرق شد میان موج انفجار، یا علی

جهان یتیم‌خانه‌ای‌ست تشنۀ نوازشی
پدر ندیده است چون تو روزگار، یا علی

جهان صدای مادری‌ست شیرزن که مانده است
به رغم داغ، مثل کوه استوار، یا علی

تو التیام شو برای آن پدر که می‌رسد
کنار نعش دخترش امیدوار، یا علی

نه لای‌لای مادران، که گوش شیرخواره‌ها
به خون نشسته از صدای مرگبار، یا علی

جهان چه بی‌وجود شد، به خواب رفت و دود شد
جهان بی‌تو را نمانده اعتبار، یا علی

جهان بی تو آه نه، تو هستی و کشانده‌ای
حماسۀ حماس را به کارزار، یاعلی

به بازوان مرحب‌افکنت مدد رسانده‌ای
به جان این دلاوران داغدار، یا علی

به وارثان خیبر از خروش حیدری بگو
حواله‌شان بده به تیغ ذوالفقار، یا علی

صدا اصالت محض است در زمانه تقلید

عاطفه جوشقانیان — Tue, 26 Mar 2024 09:19:00 GMT

صدا شکوه، صدا پر طنین، جوان، متفاوت
صدا نجیب، صدا گرم، مهربان، متفاوت

صدا اصالت محض است در زمانه تقلید
در این جهان شباهت بمان بمان متفاوت

صدای تو پر از آرامش است، زندگی من!
چقدر لحن تو با لحن دیگران متفاوت

گمان کنم که صدای تو بود و اسم من آمد
مرا گرفته در آغوش ، بی‌گمان متفاوت

صدا صدای تو بود اولین صدا در گوشم
که بوسه ات وسط نغمه اذان متفاوت

صدا زمینه‌ی شور است، دستگاه تو نور است
تو روضه خواندی و می‌سوخت روضه‌خوان متفاوت

پدر ببخش مرا _نوجوان سرکش خود را_
اگر که لحن من آن‌سال ناگهان متفاوت..

فقط صدای تو می‌شد مرا به خود بکشاند
فقط صدای تو اینگونه پر توان متفاوت

زلال و ساده و جاری، صدای توست قناری
دلم چه تنگ شد آری! بخوان بخوان متفاوت

تسبیح کهنه‌ٔ پدرم شاکلید بود

شهاب مهری — Tue, 19 Dec 2023 09:37:00 GMT

در انتظار آمدن صبح عید بود
آغوشِ سردِ پنجره گرمِ امید بود

هر قفل بسته با صلواتش گشوده شد
تسبیح کهنه‌ٔ پدرم شاکلید بود

قلبش هزار آینه شد رو به آفتاب
در سینه‌اش مزار هزاران شهید بود

او شمرخوانِ تعزیه‌ها بود سال‌ها
در چشم اهل عشق ولی روسفید بود

تقویم را ورق زده‌ام، بی حضور او
اسفند اولین ورق سررسید بود

یک روز بال و پر زد و سوی بهار رفت
آن پنجره که منتظر صبح عید بود

ای که روح تو را کوه ها می شناسند

محمدحسین نجفی — Thu, 06 Apr 2023 09:26:00 GMT

فارغ از هرچه اما و آیا و زیرا
روح دریایی و رودها را پذیرا

ای که روح تو را کوه ها می شناسند
دست های تو را ریشه های کتیرا

ای تو بشکوه تا جاودان جاودانه
دوستت دارم ای مرد! کوها! کویرا

شکوه اش چیست از بی کسی آن که دارد
آشناتر از آیینه با خود کسی را

از سرت صورتت چشم هایت نگاهت
با توام مهربان! گرد پیری بپیرا!

از نمی دانم امسال یا سال ها پیش
آتشی در من افتاده سوزان و گیرا

در جدال تو با رنج ها، مرگ با کیست؟
ای تو جاوید پایا و جان نمیرا

چراغ خانه اگر چهره اش گشاده نبود

زهرا شعبانی — Sun, 31 Jan 2021 02:59:00 GMT

چه بود حاصل دنیا، اگر اراده نبود؟
اگر امید رسیدن میان جاده نبود؟

من و تو وارث بال پرنده ای هستیم
که جز در اوج فلک، هرگز ایستاده نبود

تمام عمر به دستش دخیل می بستیم
اگرچه طبق سندها امامزاده نبود

پدر که نان شبش را به عشق ما اندوخت
ولی دریغ که هنگام استفاده، نبود

بدون او شب اندوه را چه می کردیم؟
چراغ خانه اگر چهره اش گشاده نبود

چراغ خانه زنی بود بی گمان که خدا
میان سینه ی او جز صفا نهاده نبود!!

به ما اگر گرِهِ سخت زندگی وا شد
مگر به برکت این سفره های ساده نبود

زمانه سخت زمین زد سواره هایی را
که در معیّت شان لشکری پیاده نبود

من و تو عالِمِ عشقیم و بی گمان ما را
معلمی به جز آغوش خانواده نبود

آه... با کربلا حسین چه کرد؟

محمدحسین ملکیان — Mon, 24 Sep 2018 04:33:00 GMT

دم مرگش به چشم خود دیدم
پدرم با سه یا حسین چه کرد

کمرم را شکست داغ پدر
داغ فرزند با حسین چه کرد؟

بعد عباس هیچ کس پرسید...؟
با غم بچه ها حسین چه کرد؟

آن همه درد را چه کرد حسین
آن همه درد را حسین چه کرد؟

سر از تن جدا! حسین چه گفت؟
تن بی دست و پا! حسین چه کرد؟

از بلندای تل زینبیه
زینب آن روز تا حسین چه کرد؟

با حسین آه... کربلا بد کرد
آه... با کربلا حسین چه کرد؟

بین گودال هم دعامان کرد
با همان یک دعا حسین چه کرد

با غریقان، بدون آب ببین
کشتی ناخدا حسین چه کرد

پدرم روضه خوان نبود ولی...

محمد خادم — Sun, 23 Sep 2018 20:18:00 GMT

دست هایم به زخم عادت داشت
و به دست پدر شباهت داشت

دست بابا اگرچه خالی بود
قدر یک آسمان سخاوت داشت

دشت بود و چقدر آرامش
کوه بود و چقدر هیبت داشت

پدرم روضه خوان نبود ولی
در دلش روضه بی نهایت داشت

تا صدایی نگفته بود حسین
بغض او نایِ استقامت داشت

خانه از چشم او‌حسینیه بود
خانه با اشک او طراوت داشت

مشقِ نام حسین بود و حسین
هر چه پیشانی پدر خط داشت

از صفحه ی شاعر در اینستاگرام:
https://www.instagram.com/p/BoFBH-QhawE/?taken-by=m.khadem2222

دل تنگ توییم یا علی! هر شب و روز

میلاد عرفان پور — Sun, 13 May 2018 14:28:00 GMT

ای مهر تو دلگرمی هر طفل یتیم
ای خوانده تو را به چشم تر طفل یتیم

دل تنگ توییم یا علی! هر شب و روز
آن گونه که در روز پدر طفل یتیم

پسلرزه های غم چرا این قدر محسوسند؟

کبری موسوی قهفرخی — Mon, 16 Apr 2018 03:57:00 GMT

فانوس ها خاموش هم باشند فانوسند
ماهند اگرچه بین مشتی ابر محبوسند

وقتی به جریان پریدن معتقد باشی
پروانه ها در دفترت هرگز نمی پوسند

من نور شمعم ، رعشه در اندامم افتاده
پسلرزه های غم چرا این قدر محسوسند؟

گاهی "نداری" بهتر از دارایی است ،ای مرگ
میراث من از تو همین غم های ملموسند

از من گرفتی باغبانم را و در هر فصل
با من هر آن چه باد و بوران است مانوسند

با این همه حس می کنم گرمای مهرش را
گاهی پدرها بچه را از دور می بوسند

گاهی پدرها بچه را از دور می بوسند

کبری موسوی قهفرخی — Tue, 11 Apr 2017 10:50:00 GMT

پدر اندوه در دلهــا زیاد است... سرِ راه تو مشکل ها زیاد است

سیده تکتم حسینی — Mon, 10 Apr 2017 22:38:00 GMT

نشسته برف پیری روی مویت دلم می خواست تا باران بگیرد
تنت از خستگی خرد و خمیر است بیا تا خانه بوی نان بگیرد

بهـــــاران از تو تصویـــری ندارد، پــدر پاییـــــز تقصیـــری ندارد
نمی خواهم که در این فصل غربت دل پرمهــرت از آبان بگیرد

غریب و خسته و بی سرپناهم، سیاه است آسمان بختگاهم
برای برگ های زرد عمـــــرم بگـــو جنگل حنــابندان بگیــــرد

پدر اندوه در دلهــا زیاد است سرِ راه تو مشکل ها زیاد است
بگو کی می رسد از راه آن روز که بر ما زندگــی آسان بگیرد

خدا قوت.. نباشی خسته ای ماه از این دنیای تاریک و پر از آه
خدای یوسف ِ افتـــاده در چاه تقاصت را از ایــن زندان بگیرد..

خدا را شکــــر اگر امروز غـــــم هست
حرم هست و حرم هست و حرم هست

خودت گفتی به من امکان ندارد دل سادات در ایــران بگیرد

_ بختگاه: پیشانی...

پدر یک سپاسگذاری ساده است

سیداکبر میرجعفری — Sun, 21 Dec 2014 06:33:00 GMT

این منظومه را
کلمه کلمه
از پیشانی پدر صید کرده ام
وقتی موج می زد
و کویر پا پس می کشید
شب ها ستارگان پایین می آمدند
و شب نشینی در پیشانی اش
جشن خوشه ی پروین بود

توفان که می گرفت
ماسه و کلمه
دو منظومه روان می شد
و هنوز باران که می بارد
پدر یک سپاسگذاری ساده است

بعدها دانستم
کویر چاک چاک پاشنه ی پدر است
و توفان دلشوره اش
که او را تا آشوب شهر کشاند

او همیشه با من بوده است
اما باور نمی کند
برخورده باشم به گلوله
برخورده باشم به دیوار

هر روز با من به اداره می آید
و روی نزدیک ترین صندلی
نگرانم می نشیند
همیشه باید
بندهایی از منظومه را اشک...
نه این منظومه
این گونه کامل نمی شود
رهایش می کنم، همین جا در پیشانی پدر...